غزل شمارهٔ ۲۵۲ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای قبای حسن بر بالای تو
مایهٔ خوبی رخ زیبای تو
یاد زلفت برد آب روی صبر
آتش غم گشت خاک پای تو
صد هزاران دل به غوغا برده‌ای
شهر پر شورست از غوغای تو
هرچه خواهی از ستمکاری بکن
می‌نگردد چرخ جز با رای تو
گر به خدمت کم رسد معذور دار
کز غم تو نیستم پروای تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه سخن می‌گوید. شاعر از زیبایی‌های او، از جمله قبای حسن و زلفش، تمجید می‌کند و بیان می‌کند که غم و اندوه ناشی از دوری او را تحمل می‌کند. او همچنین به اثر عمیق معشوق بر دل‌ها و شور و شوق شهر اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در برابر ستمگری‌های او، کماکان در خدمت و عشق به او باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر از عشق و احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و از دغدغه‌هایش در این رابطه ابراز می‌کند.