نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۲۵۶ انوری

انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

ای مردمان بگویید آرام جان من کو

راحت‌فزای هر کس محنت‌رسان من کو

نامش همی نیارم بردن به پیش هر کس

گه گه به ناز گویم سرو روان من کو

در بوستان شادی هر کس به چیدن گل

آن گل که نشکفیده‌ست در بوستان من کو

جانان من سفر کرد با او برفت جانم

باز آمدن از ایشان پیداست آن من کو

هر چند در کمینه نامه همی نیرزم

در نامهٔ بزرگان زو داستان من کو

هر کس به خان و مانی دارند مهربانی

من مهربان ندارم نامهربان من کو

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعری غمگین و دلشکسته است که در جستجوی محبوب خود و نشانه‌هایی از اوست. او از مردم می‌خواهد که نشانی از آرامش و عشق خود را به او بدهند، زیرا در زندگی‌اش احساس تنهایی و غم می‌کند. او به یاد محبوبش می‌افتد و به زیبایی او اشاره می‌کند، اما می‌بیند که او در کنارش نیست. همچنین به فقدان مهربانی در زندگی‌اش اشاره دارد و از این عدم محبت ناراحت است. به طور کلی، شعر بیانگر حس تنهایی و longing (اشتیاق) عمیق گوینده برای محبوبش است.