غزل شمارهٔ ۲۹۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوه عشق سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را درباره معشوق ابراز می‌کند. او از تأثیر زیبایی چهره و موهای معشوق بر شب و روز صحبت می‌کند و می‌گوید که این عشق باعث فقر و ناکامی او شده است. شاعر اشاره می‌کند که بوسه معشوق برایش شفا بخش است و هر تیری که از طرف او به سمتش می‌آید، بسیار سنگین و دردناک است. او از معشوق می‌خواهد که بیشتر او را در بند نگه دارد و می‌پرسد دل او بدون او چه حالتی دارد. شاعر روزی را یادآوری می‌کند که غم معشوق را ببیند و آن را غنیمت بشمارد. در نهایت، او نگرانی خود را درباره ظلم‌هایی که ممکن است در آینده بر او رود، ابراز می‌کند.