غزل شمارهٔ ۲۹۴ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. او با بیان ناز و کرشمه‌های معشوق، به شدت تحت تاثیر احساساتش قرار دارد و می‌گوید که این عشق او را به حدی می‌کشاند که حتی گردن‌کشی زمان و فضا را نیز فراموش می‌کند. شاعر به تحیر و شگفتی خود از زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر به اوج آسمان برود، باز هم اگر معشوق سر برزمین بگذارد، تمامی چیزها را رها می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که او را رها نکند و می‌گوید بدون او زندگی‌اش به غم و اندوه تبدیل می‌شود.