غزل شمارهٔ ۳۰۰ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
یک زمان از غم نیاسایم همی
تا که هستم باده پیمایم همی
می‌کنم تدبیر گوناگون ولیک
بستهٔ تقدیر نگشایم همی
چند باشم دروفای دلبران
چون دمی زیشان نیاسایم همی
جان و دل را در هوای مه‌وشان
جز غم و تیمار نفزایم همی
می‌روم هرجا و می‌جویم مراد
عاقبت نومید باز آیم همی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به بیان احساسات غم و ناامیدی خود می‌پردازد. او می‌گوید که با وجود غم‌هایش، همچنان به نوشیدن باده ادامه می‌دهد و سعی می‌کند با تدابیر مختلف مشکلاتش را حل کند، اما سرنوشتش تغییر نمی‌کند. هر چه تلاش کند، نتایج مثبتی نمی‌بیند و به یاد دلبران خود تنها غم و رنج بیشتری حس می‌کند. در نهایت، او به جستجوی آرزوهایش می‌پردازد، اما همیشه با ناامیدی بازمی‌گردد.