غزل شمارهٔ ۳۰۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوقه‌اش خطاب کرده و از تأثیر عشق و زیبایی او بر خود سخن می‌گوید. او به سوز و آتش درون خود اشاره دارد و از او می‌خواهد که با ظرافت بیشتری به او نگاه کند و عشقش را به آرامی بروز دهد. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوقه‌اش می‌گوید و به عدم آگاهی خود از جذابیت‌های او اشاره می‌کند. در نهایت، به او ابراز عشق می‌کند و می‌خواهد که ارتباطشان با محبت و آرامش بیشتر باشد.