نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۳۰۷ انوری

انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

نام وصل اندر زبانی افکنی

تا دلم را در گمانی افکنی

راست چون جان بر میان بندد دلم

خویشتن را بر کرانی افکنی

از جهان آن دوست داری کاتشی

هر زمان اندر جهانی افکنی

چشمت اندر تیر بارانش افکند

زلف چون در حلق جانی افکنی

چون قرین شادیی خواهم شدن

بر سپهر غم قرانی افکنی

گر کنم در عمر دندانی سپید

در نواله‌ام استخوانی افکنی

پادشاهی در نکویی چت زیان

گر نظر بر پاسبانی افکنی

طالعی داری که خورشیدی شود

سایه گر بر آسمانی افکنی

هجر را گویی که کار انوری

بوک با نام و نشانی افکنی

با سروکاری چنینت درخورست

اینکه در پایی چنانی افکنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به موضوع عشق و ارتباط عاطفی می‌پردازد و می‌خواهد از طریق کلمات و عبارات زیبایی، احساسات و تجربه‌های درونی خود را بیان کند. او به تأثیرات محبت و دوست داشتن در زندگی اشاره می‌کند و احساس می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به اوج خوشبختی برساند. شاعر از دلش که در بند است و همچنین از آرزوها و امیدهایی که دارد صحبت می‌کند. در عین حال، او به غم و هجر نیز اشاره دارد و نشان می‌دهد که در مسیر عشق، چالش‌ها و سختی‌هایی وجود دارد. در کل، این شعر تأکید بر زیبایی‌ها و دشواری‌های عشق و ارتباطات انسانی دارد.