غزل شمارهٔ ۳۰۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس درد و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او به معشوق خود می‌گوید که بی‌گناهی‌اش را از او دور می‌کند و در عوض، او را به خواری می‌اندازد. شاعر با اینکه می‌داند که معشوق عمدی در اشتباهاتش دارد، اما باز هم می‌گوید که آن را سهل می‌گیرد. او از سرگشتگی خود به خاطر عشق سخن می‌گوید و از آسیب‌هایی که این عشق به او زده است، ناله می‌کند. شاعر در نهایت از ناز و زیبایی معشوقه‌اش می‌ستاید، اما در عین حال، از رسوایی و مشکلاتی که برای خود و دیگران ایجاد کرده، ابراز ناراحتی می‌کند.