غزل شمارهٔ ۳۱۶ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
این همه چابکیّ و زیبایی
این چنین از کجا همی‌آیی
چون مه چارده به نیکویی
چون بت آزری به زیبایی
مه نخوانم تو را معاذالله
مه نهانست تا تو پیدایی
ماه سرد و ترست و رنگ‌آمیز
شبرو و بی‌قرار، هرجایی
کی توان کردنت همی مانند
که تو خورشید عالم‌آرایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و چابکی کسی اشاره دارد که به طرز شگفت‌انگیزی زیبا و درخشان است. شاعر او را با ماه و خورشید مقایسه می‌کند و بیان می‌کند که او از دیگران زیباتر و برجسته‌تر است. شاعر در نهایت می‌گوید که این زیبایی چقدر خاص و نادر است که نمی‌توان مشابهی برای آن پیدا کرد.