غزل شمارهٔ ۴۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و مشکلات عشق خود سخن می‌گوید. بدون محبوب، هیچ آرامشی وجود ندارد و هر جایی غم و درد حس می‌شود. او در مقابل معبد زیبایی محبوب به صبر و تحمل اشاره می‌کند، در حالی که شادی وصال او به دل‌ها نمی‌رسد. شاعر نتایج بی‌حاصلی عشق را بیان می‌کند و می‌گوید که در راه عشق، همیشه در حیرت است و امیدش به جایی دیگر است. در نهایت، با اشاره به کشتی‌ای که بر خشکی می‌راند، به غم و دریایی از مشکلات اشاره می‌کند که هنوز برایش ساحلی وجود دارد.