غزل شمارهٔ ۶۲ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان شدت و زیبایی عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق تو می‌تواند همه چیز را زیر پا بگذارد و انسانی که به عشق تو می‌رسد، در واقع دو جهان را زیر پای خود دارد. عقل در دنیای روزگار دوام نمی‌آورد، اما عمرها در عشق تو سپری می‌شود. صبر، که معمولاً ساکن و آرام است، در برابر زلف تو به رقص در می‌آید. امکان ندارد که بتوان با توبه از عشق و صبر بیشتر دست کشید، زیرا غم عشق به راحتی آدمی را دچار می‌کند. بوی تو به تنهایی می‌تواند عاشقان را از خاک به اوج ببرد. شاعر از خدا می‌پرسد چه شادی‌هایی خواهد داشت اگر کسی از وصال تو خبر دهد، و در پاسخ می‌بیند که جدایی از تو خواستار خنده است، چرا که این حقیقت است.