غزل شمارهٔ ۶۳ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بی‌خبری و فاصله‌اش با معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که معشوق در کارهایش هیچ نقشی ندارد و دلش را از یاد او خالی کرده است. شاعر به مرور زمان و گذر عمر اشاره می‌کند و می‌گوید که وعده‌های وصال و عشق به سرانجامی نرسیده است. او عمر را سرمایه‌ای نامعلوم می‌داند که از زیان‌های آن رنج می‌برد، و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشقش برای او درد و بلا به همراه دارد و حتی اگر راست هم بگوید، تأثیری بر او نخواهد داشت.