غزل شمارهٔ ۷۰ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
یار با هرکسی سری دارد
سر به پیوند من فرو نارد
این چنین شرط دوستی باشد
که بخواند به لطف و بگذارد
دل و جانم به لابه بستاند
پس به دست فراق بسپارد
ناز بسیار میکند لیکن
نیک بنگر که جای آن دارد
جان همی خواهد و کرا نکند
که به جانی ز من بیازارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نوعی از رابطه دوستانه اشاره میکند که در آن باید صداقت و احترام متقابل وجود داشته باشد. او میگوید که عاشقش، با هر کسی ارتباط دارد و این برای او دردناک است. شاعر از ناز و زیبایی معشوق صحبت میکند، اما در عین حال تاکید میکند که این ناز و زیبایی باید به محلی درست وابسته باشد. در نهایت، او به احساسات عمیق خود اشاره میکند و نگران این است که آیا عشق معشوقش، او را آسیب خواهد رساند یا خیر.