نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

غزل شمارهٔ ۷۰ انوری

انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

یار با هرکسی سری دارد

سر به پیوند من فرو نارد

این چنین شرط دوستی باشد

که بخواند به لطف و بگذارد

دل و جانم به لابه بستاند

پس به دست فراق بسپارد

ناز بسیار می‌کند لیکن

نیک بنگر که جای آن دارد

جان همی خواهد و کرا نکند

که به جانی ز من بیازارد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوعی از رابطه دوستانه اشاره می‌کند که در آن باید صداقت و احترام متقابل وجود داشته باشد. او می‌گوید که عاشقش، با هر کسی ارتباط دارد و این برای او دردناک است. شاعر از ناز و زیبایی معشوق صحبت می‌کند، اما در عین حال تاکید می‌کند که این ناز و زیبایی باید به محلی درست وابسته باشد. در نهایت، او به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و نگران این است که آیا عشق معشوقش، او را آسیب خواهد رساند یا خیر.