غزل شمارهٔ ۶۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که فراق معشوق به او داده سخن می‌گوید. او نمی‌داند چرا تقدیر (فلک) او را معذب کرده و به حال نزارش دل نمی‌سوزاند. با اشاره به لذت باده‌نوشی در کنار معشوق، اشاره می‌کند که این خوشی‌ها تمام عمرش را تحت تأثیر قرار داده و او را در حال مستی نگه داشته است. شاعر همچنین از این که زندگی‌اش با غم و اندوه پر شده، ابراز نارضایتی می‌کند و به خونریزی دل اشاره می‌کند، گویی تقدیر از او انتقام می‌گیرد.