غزل شمارهٔ ۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر با توصیف یک پری زیبا و دلربا به تصویر کشیده است که زیبایی‌اش مانند بتان آزری است. او زلف‌هایش را در مغرب نشان می‌دهد و زیبایی‌اش را با تشبیه به قافله‌هایی از ماه و مشتری بیان می‌کند. عارض او مانند کافور است و زلف‌هایش بوی عنبر دارد. شاعر از جذبه و کرشمه‌هایش می‌گوید و به زیبایی‌هایی اشاره می‌کند که شگفتی‌آور و معجزه‌گونه است. تیر مژه‌اش مانند ابروهای کمانی عتاب و داوری را تداعی می‌کند و در جهان عشق، هم رنج و هم خوشبختی را احساس می‌کند. در نهایت، به طنازی صحبت کرده و از زیباترین مخلوق خدا، آن پری، یاد می‌کند که به او اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش بی‌نظیر است.