غزل شمارهٔ ۸۷ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر کرا با تو کار درگیرد
بهره از روزگار برگیرد
به سخن لب ز هم چو بگشایی
همه روی زمین شکر گیرد
چون زند غمزه چشم غمازت
دو جهان را به یک نظر گیرد
چشم تو آهویی است بس نادر
که همه صید شیر نر گیرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار به زیبایی و تأثیرگذاری چشمان معشوق پرداخته شده است. شاعر می‌گوید هر کس با تو در ارتباط باشد، بهره‌مند خواهد شد. با لب گشودن تو، همه چیز شیرین و خوشایند می‌شود. چشمان تو به قدری جاذبه دارند که می‌توانند تمام جهان را در یک نگاه دربر بگیرند و همچنین تو مانند آهویی نادر هستی که فقط بهترین‌ها را به خود جذب می‌کند.