شمارهٔ ۱۰۴۹ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به موضوع عشق و نوشیدن می‌پردازد و از حالاتی چون بی‌خبری و مستی صحبت می‌کند. او به واعظ اشاره می‌کند که وقت فروش سجاده و موعظه نیست، بلکه زمان لذت بردن از عشق و زیبایی‌هاست. چشم مست محبوبش شور و هیجان را آغاز می‌کند و زلف و ابروهایش جذب‌کننده‌اند. شاعر وقتی به هوش می‌آید، متوجه می‌شود که ساغر عشق او را به بی‌هوشی می‌کشاند. او از معشوق می‌خواهد که به خرمش بیشتر بپردازد و می‌گوید که باید چنگ زلفش را به جان بخرد. در انتها، شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر او به فروش برسد، باید خود را به بهای عشق به فروش برساند.