شمارهٔ ۱۱۲۵ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شرح زیبایی و دلتنگی شاعر برای محبوبش پرداخته است. شاعر محبوب خود را به نخل زیبا و خوش قامت تشبیه می‌کند و می‌گوید که در دنیا هیچ میوه‌ای به شیرینی و زیبایی او نیست. او همچنین به ناپایداری دنیا و بازی‌های چرخ فلک اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که با نگاهش به او توجه کند. شاعر با بیان اینکه از درد دلش آگاه است، به او تذکر می‌دهد که عطر مویش را در بامداد نپراکند. در نهایت، او از غم و اندوه می‌گوید که حتی اگر پول و ثروت هم داشته باشد، باز هم از عشقش بی‌نصیب است.