شمارهٔ ۱۱۷۹ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف فضایل و زیبایی‌های دنیای عرفانی و معنوی می‌پردازد. شاعر از پیر مغان، که نماد حکمت و رحمت است، دعوت می‌کند تا زاهدان و توبه‌کنندگان را به سرای خود بپذیرد. او به تمثیل‌هایی مانند «جغدی در مجاورت دیر مغان» اشاره می‌کند که حتی در سایه‌ی آن نیز انسان شرف و بزرگی پیدا می‌کند. ساقی، که نماد سرور و شادی است، از می و جامی صحبت می‌کند که به یاد سلطانی به نام جم و جهانی که در آن چیزها قابل رؤیت است، می‌افتد. شاعر در ادامه به خاک مغان به عنوان آب حیات اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش و زندگی در آنجا جاری است. او از ساقی می‌خواهد تا دل‌های بی‌روح را به زندگی بازگرداند و با محبت خود، گره‌های سختی را بگشاید. صورت عشق و جذبه به تصویر کشیده می‌شود و شاعر با شور و شوق به سوی معشوق می‌رود. همچنین او به گمگشتگان و راهنمایی که در جستجوی حقیقت و کمال‌اند، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به مقایسه کعبه و دیر مغان می‌پردازد و به اهمیت هردو در جستجوی معنویت و حقیقت اشاره می‌کند، که هر یک در نوع خود سرای رحمت و بزرگی است.