شمارهٔ ۱۲۱۸ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد میان عشق و عقل می‌پردازد. او می‌گوید که عشق مانند مستی است و عقل گاهی مثل شیری می‌ماند که باید از آتش عشق دور شود. در مجالس خوش‌نوشی، بهتر است از توبه و پرهیز دور بود و به جای عقل، به عشق و شور و شوق دل بسپاریم. شاعر به زیبایی بت‌ها و لذت‌های دنیاست، و تأکید می‌کند که در این حال، عقل باید از عشق فاصله بگیرد. او در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که انسان در دام هوای نفس گرفتار است و بهتر است به سایه‌ی حقیقت (شیر حق) پناه ببرد.