شمارهٔ ۱۲۴۶ آشفتهٔ شیرازی
آشفتهٔ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
الا ای باغبان خاصیت سرو روان دانی
اگر آن سروبالا را به جای سرو بنشانی
بنازم ایزد گلی دارم که از خار و خزان فارغ
اگر آن گل ببینی روی از گلشن بگردانی
اگر دامن‌کشان آید به باغ آن سرو گلچهره
به سرو و سنبل و سوری و گل دامن برافشانی
مگر باغ نظر دارم که باغی در نظر دارم
اگر آید به جلوه در جمال او فرومانی
نهال تو ترنج آرد نهال من شکر بارد
برو آشفته‌وش می‌بایدت حرز یمان خوانی
کدامین حرز از آن بهتر که خوانی مدحت حیدر
که در هرجا که درمانی خود از این حرز برهانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به باغبان خطاب می‌کند و از زیبایی و خصوصیات سرو (که نماد زیبایی و بلندی است) سخن می‌گوید. او بر این باور است که اگر این سرو زیبا را در جایی دیگر بکارند، همچنان زیبایی‌اش را حفظ خواهد کرد. شاعر همچنین از گل خاصی یاد می‌کند که از خزان و روزهای بد رنج نمی‌برد و اگر کسی آن را ببیند، به دیگر گل‌ها بی‌اعتنا می‌شود. شاعر در ادامه می‌گوید که اگر به باغش بیاید، او را با گل‌ها و زیبایی‌های دیگر احاطه خواهد کرد. همچنین اشاره می‌کند که در باغش یک باغ نظر دارد که باید به آن توجه شود. در نهایت، شاعر به ستایش از حیدر (علی) می‌پردازد و می‌گوید که هیچ چیز بهتر از ذکر و مدح او نیست و این معانی و زیبایی‌ها او را در هر کجا از مشکلات نجات می‌دهد.