شمارهٔ ۱۸۳ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از غم و دوری عشق سخن می‌گوید. شاعر از غم بی‌پایان و شب‌های طولانی هجران می‌نالد و می‌گوید که احساس عشق در دلش چون یوسف در زندان است و غیرت عشق در او کم است. او احساس می‌کند که نیازی به پزشک ندارد چون دردی از عشق دارد که درمان‌ناپذیر است. شاعر از زیبایی گل‌ها و باران می‌گوید و این که هر قطره اشک او نشانی از غمش است. همچنین به این فکر می‌کند که هر روز تلاش می‌کند تا غم عشق را از دل بردارد، اما عشق او به معشوق، شدت پیدا می‌کند. در نهایت، یادآور می‌شود که مانند گلشیری که به واسطه خزان از بین رفته، او هم در آتش هوس تهران می‌سوزد.