شمارهٔ ۲۰۳ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و تنهایی شاعر در غیاب معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که بدون حضور محبوبش نمی‌تواند تحمل کند و از تنهایی رنج می‌برد. عشق و رسوایی همواره با هم همراهند و شاعر خود را عاشق می‌داند که از رسوایی نمی‌هراسد. همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند که همچون درختان باغ است و اگر بخواهد شکایت کند، بلبلان باغ نمی‌توانند هم‌صدای او شوند. او به قدرت و تسلط خود در برابر مشکلات اشاره می‌کند اما در جدایی از محبوبش احساس ناتوانی می‌کند. در نهایت، شاعر به عشق به علی اشاره کرده و می‌گوید که عشق به او در وجودش نهفته است.