شمارهٔ ۲۵۲ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و عذاب‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از زیبایی یار و تأثیر آن بر دل می‌گوید و معتقد است که نصیحت و ملامت دردی از او درمان نمی‌کند. او و یارانش تمام وجودشان را وقف عشق کرده‌اند و تنها حسرت و ندامت در پی داشته‌اند. عشق را به عنوان نیرویی می‌داند که مایه آفت دین و سلامت است و به دنبال معرفتی عمیق‌تر از عشق است. در پایان، شاعر از علم و حکمت واقعی سخن می‌گوید و به قرارگاه نیکو در سماع اشاره دارد و از شیخ‌ها درخواست می‌کند که از دست دادن به دنیا، او را به حقیقت راهنمایی کنند.