نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۵۹ آشفتهٔ شیرازی

آشفتهٔ شیرازی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

تنگست حرم سر زخرابات برآرید

مستانه سرا زخرقه طامات برآرید

تا صومعه داران فلک را بنشانند

سرمست هیاهوی مناجات برآرید

سر بر در میخانه بسائید سحرگاه

تا روح صفت سر بسموات برآرید

زهاد زکین ریخته خون خم می را

ای باده کشان دست مکافات برآرید

این دفتر آلوده بمی رنگ کن امشب

گو سبحه و سجاده بهیهات ب رارید

از رخت وجودم بزدا رنگ تعلق

هان کسوتم از آب خرابات برآرید

آشفته علی حاصل نفی آمد و اثبات

عالم همه از نفی و زاثبات برآرید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از خوشی‌ها و شوق‌های مستانه اشاره دارد و به جستجوی آزادی روح در برابر محدودیت‌های دنیا می‌پردازد. شاعر از فضاهای مذهبی و زهد انتقاد می‌کند و می‌خواهد به دور از قید و بندها، به میخانه و خرابات برود تا روح خود را آزاد کند. او نیم نگاهی به تضادهای عالم دارد، مانند نفی و اثبات، و خواستار فضایی است که در آن بتواند احساسات عمیق‌تری را تجربه کند. در کل، شعر دعوتی به آزادی و رهایی از قید و بندهای سنتی است.