شمارهٔ ۴۶۹ آشفتهٔ شیرازی
آشفتهٔ شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند
بلبلان خوش به نواسنجی برخاسته‌اند
شاهدان چمن از لطف تقاضای بهار
غازه کردند رخ خویش و خود آراسته‌اند
لیک گلچهره‌بتان در همه فصل و همه وقت
آنچنانند نه خود یک سر مو کاسته‌اند
عارفانی که به گل نغمه چو بلبل سنجند
گلبنانند که از گلبن دل خاسته‌اند
همه درویش تو آشفته‌صفت ای مولا
کسوت مهر تو بر خویش به پیراسته‌اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و شکوه طبیعت و محبت بهار اشاره می‌کند. بلبلان با آواز دلنشین خود درختان را نوازش می‌کنند و گل‌ها به استقبال بهار آمده‌اند. همچنین به زیبایی همیشگی معشوقان اشاره می‌شود که هیچگاه از جذابیت خود نمی‌کاهند. عارفانی که به زیبایی گل‌ها عشق می‌ورزند، در واقع از نیکویی‌های عشق الهی الهام می‌گیرند. شاعر در پایان به توصیف درویشانی می‌پردازد که خود را با عشق الهی زینت کرده‌اند.