شمارهٔ ۶۳۱ آشفتهٔ شیرازی
آشفتهٔ شیرازی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چشم دارم مرا نظارت بخش
معنی از لطف بر عبارت بخش
رند و آلوده دامنم ساقی
از می صافیم طهارت بخش
بر من ای نوبهار روحانی
چون چمن از دمی خضارت بخش
دین و دنیا بغمزه ای دادم
خیز و زآن لب مرا خسارت بخش
تلخکامیم زآن لب شیرین
بوسه ای چند بی مرارت بخش
خود ستایند لشکر ترکان
ملک یغما بیک اشارت بخش
نو عروسان فکر بکر مرا
از کرم عصمت و طهارت بخش
تا نگویم بجز مدیح علی
معنیم باز در عبارت بخش
گر پیامت بود بساحت عرش
آه آشفته را سفارت بخش
چو خلیلم در آتش نمرود
تو سلامت از این حرارت بخش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به زیبایی و لطافت احساسات عاشقانه و معنوی پرداخته است. شاعر ابتدا به قدرت بینایی و تاثیر آن اشاره میکند و سپس از ساقی میخواهد که با می خود او را پاک کند. او با نوبهار یا روحانی اشاره به تجدید حیات و طهارت دارد و به دینی که به او داده شده، اشاره میکند. شاعر به تلخی و شیرینی لبها اشاره میکند و از عشق و دوستیها سخن میگوید. در ادامه، اشارهای به مدح علی و پیامهای آسمانی دارد و نهایتاً به حفظ آرامش و ایمنی در برابر سختیها پرداخته است. متن به طور کلی ابراز عشق و طلب پاکی و معنویت را در خود دارد.