شمارهٔ ۷۴۷ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به عشق و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی و شیرینی لبان محبوبش او را تحت تأثیر قرار داده و حتی اگر دعا کند، به جز دشنام چیزی نخواهد رسید. شاعر مانند پروانه‌ای که به شمع می‌سوزد، از سوز عشق خود سخن می‌گوید. او همچنین به ملامتگران اشاره می‌کند و می‌گوید که از قضاوت‌های آنها غمگین نیست و از دوستش می‌خواهد شاد باشد و از مشکلات نگران نباشد.