شمارهٔ ۸۹۹ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به خطراتی که از سوی زیبایی‌ها و عشق ایجاد می‌شود، هشدار می‌دهد. او به زخم‌های ناشی از کمند (طعنه) محبوبان اشاره می‌کند و می‌گوید که این زخم‌ها می‌توانند عمیق باشند. سپس به تجربه‌ای در میخانه اشاره دارد، جایی که جمعی از مستان پاکدل را دیده که از نیرنگ و فریب دور هستند. شاعر به تضاد بین مسجد و میخانه اشاره می‌کند و احساس می‌کند نمی‌تواند به درستی خود را توضیح دهد، چرا که واقعیت‌ها با باورهایش همخوانی ندارند. او بیان می‌کند که پیمان‌ها و عهود در بین دل‌های سنگین شکسته می‌شود و از طوفان‌ها و دردهای درونی خود سخن می‌گوید. شاعر از شرمساری‌اش نسبت به دنیای بیرون و باران نیز می‌گوید و در نهایت به عشق و احساسات عمیق خود رسیدگی می‌کند. او به زیبایی و نامحسوس بودن عشق نیز اشاره دارد و توصیه می‌کند که به زلف پریشان محبوب کمتر اهمیت داده شود و با رحمت بیشتری به دل‌های آشفته نگاه کند.