شمارهٔ ۹۰۷ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات می‌گوید که اگر کسی لباس فقر او را از تنش بکند، نمی‌تواند مهر و محبت علی (ع) را از وجودش جدا کند. او اشاره می‌کند که اگر کسی به مقام و ثروت او طمع ورزد، در واقع تنها بارش را سبک‌تر کرده است. او خود را نه به زر و زور و تدبیر وابسته می‌داند، بلکه به محبت علی متکی است. شاعر احساس می‌کند که تاثیراتش ناشی از وجود دیگری است و اگر کسی بخواهد نام او را از دنیا محو کند، در واقع خود را در آزار او در معرض خطر قرار داده است. لذا از آنان می‌خواهد که رحم کنند و از آزار او بگذرند.