شمارهٔ ۱۲۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی عرش و فرش عالم هستی و وجود خداوند می‌پردازد. شاعر از وجود خداوند به‌عنوان مظهر زیبایی و جمال سخن می‌گوید و می‌پرسد که این جلوه‌های زیبایی و حقیقت مطلق کجاست. او بر این باور است که همه‌چیز در این جهان جلوه‌ای از خداوند است و غیر از او هیچ چیز واقعی نیست. همچنین، شاعر در تلاش است تا وصف زیبایی‌های خداوند را بیان کند اما از ناتوانی زبان در بیان این صفات شکایت می‌کند. در نهایت، او به شیدایی و واله بودن انسان در پرتو زیبایی‌های خداوند اشاره می‌کند.