شمارهٔ ۱۳۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر بیان می‌کند که عشق او به معشوقش باعث گرفتار آمدن جان و دلش شده و از درد و غم رنج می‌برد. او عمر کسانی را که بدون عشق می‌گذرانند، بی‌فایده می‌داند. همچنین به زاهدان هشدار می‌دهد که نباید عشق را انکار کنند، زیرا عاشقان در عشق خود صادق‌اند. او عشق را همچون یک سفر دایمی می‌داند که در آن نمی‌توان از معشوق جدا شد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی که از درد عشق ترس دارد، در واقع عاشق نیست. نهایتاً، به عموم کسانی که گرفتار عشق هستند اشاره می‌کند و می‌گوید که تمامی موجودات جهان تحت تأثیر عشق قرار دارند.