شمارهٔ ۱۷ اسیری لاهیجی
اسیری لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما می پرست یار و جهان می پرست ما
مامست عشق و کون ومکان بوده مست ما
جنب وجودم از می توحید حق پرست
زاهد مکن بسنگ ملامت شکست ما
در ملک عشق منصب ما بین چو شد بلند
ماپست یارو جمله جهان گشته پست ما
هر ماهیی که بود درین بحر بی کران
موج کرم فکند تمامی بشست ما
ذرات کون آینه مهر روی اوست
این روی دیده بود ز بت بت پرست ما
بر وحدت خدا همه ذرات شاهدند
گر منکری شنو تو جواب الست ما
ما پشت پا زدیم اسیری بهر دو کون
تا اوفتاد دامن عشقش بدست ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و عرفان است و بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به خدا و عشق الهی می‌باشد. شاعر به پرستش یار و جهانی که عشق را در خود دارد اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وجود او از می توحید الهی پر شده است. او در برابر زهد و سختگیری زاهدان، عشق را ارجح می‌داند و نشان می‌دهد که در جهان عشق، موقعیت او و یارانش بالاتر از تمام نعمت‌های دنیوی است. همچنین، شاعر بر وحدت خدا تأکید می‌کند و به این نکته اشاره دارد که همه ذرات جهان، گواه این وحدت هستند. در نهایت، او به رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره کرده و عشق الهی را مهم‌ترین دستاورد خود می‌داند.