شمارهٔ ۱۷۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از آزادی از غم و درد دنیوی سخن می‌گوید و به عشق اشاره دارد. او می‌گوید که کسانی که دل و جانشان را به عشق معشوق تقدیم کرده‌اند، از رنج و سختی آزاد شده‌اند و خوشحالند. همچنین، او اشاره می‌کند که ایام وصل و جدایی گذشت و دیگر از غم‌ها رهایی یافته است. در این میان، به تمایز عاشقان و زاهدان اشاره می‌کند و می‌پرسد که زاهد چگونه می‌تواند از عشق پرهیز کند. در نهایت، شاعر عاشق را به یک حالت شراب و شیدایی تشبیه می‌کند و می‌گوید که کسی که طعم عشق را چشیده، دیگر به زهد و دنیا توجهی ندارد.