شمارهٔ ۱۹۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جهان می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی جمال معشوق نمایان می‌شود، هر ذره‌ای شکل و رنگ جدیدی به خود می‌گیرد و نور تجلی باعث محو شدن جهان می‌شود. وقتی نسیم (صبا) پرده از روی معشوق برمی‌دارد، حقیقتی درخشان نمایان می‌شود. معشوق مانند خورشید است که باید از او پرده‌برداری شود تا عشق واقعی را نشان دهد. شاعر در عشق به معشوق غرق شده و تمام دین و دنیا را برای رسیدن به او رها کرده است و هیچ چیزی غیر از عشق یار را نمی‌بیند. او در نهایت به مقام شهود و آگاهی کامل نسبت به عشق رسیده است.