شمارهٔ ۲۴۵ اسیری لاهیجی
اسیری لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر کو رخ نیاز برین آستان نهاد
ایزد در خرانه رحمت برو گشاد
زین میکده هر آنکه بتحقیق بوی برد
برخاک پای پیر خرابات سرنهاد
با اهل حق طریق ارادت کسی سپرد
کو در ازل زلطف خدا بهره ور فتاد
هر کس که زنده از دم عیسی و شی نشد
انسان مخوان که هست بمعنی کم از جماد
گر عافی بدان که گدائی بکوی فقر
بهتر بود ز سلطنت ملک کیقباد
پا در طریق اهل طریقت کسی نهد
کو آستان فقر بدنیا و دین نداد
بی شک طفیل اهل کمالند هر که هست
بشنو اسیریا که همین است اعتقاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به مسایل معنوی و روحانی می‌پردازد و بر اهمیت توجه به خدا و فقر معنوی تاکید می‌کند. شاعر بیان می‌کند که هر کس در مسیر محبت و ارادت به خداوند قرار گیرد، از رحمت او بهره‌مند خواهد شد. او به فلسفه‌ی روحانی بودن اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی حقیقی در پیوند با خدا و انسانی بودن است، نه در ثروت و قدرت دنیوی. همچنین، او تصریح می‌کند که سیر در مسیر اهل طریقت و برجسته کردن فقر در دنیا و دین، ارزشمندتر از سلطنت و قدرت است. در پایان، شاعر اعتقاد خود را به این نکته می‌رساند که انسان‌های کامل و اهل کمال، اسیر محبت و رحمت الهی هستند.