شمارهٔ ۲۵۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت به عشق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید کسی که از لذت‌های درد عشق باخبر باشد، هرگز نمی‌تواند از آن رنج‌ها رها شود. عشق واقعی نیازمند فداکاری و ایثار است و عاشق باید برای عشقش جان و دلش را بدهد. شاعر همچنین به زیبایی‌های عشق و ذوقی که از غم دلبر ناشی می‌شود اشاره کرده و به زاهدان خودبین هشدار می‌دهد که از عمق عشق بی‌خبرند. در انتها، او بر این نکته تاکید می‌کند که عشق می‌تواند انسان را به مستی بکشاند و او را از هشیاری دور کند.