شمارهٔ ۲۷۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد عشق و تأثیر عمیق آن بر زندگی شاعر است. شاعر از عشق به معشوق خود به عنوان یک نیروی نجات‌دهنده یاد می‌کند و از او می‌خواهد که او را از دست خود و کارهایش رها کند. او بیان می‌کند که داستان زلف معشوقش بسیار طولانی است و می‌تواند آن را به اختصار بگوید. همچنین، او به اهمیت معشوق در زندگی‌اش اشاره کرده و می‌گوید که بدون وجود او، نماز و عبادت نیز بی‌معناست. عشق را به قمار تشبیه می‌کند و می‌گوید که در عشق، همه چیز را ریسک می‌کند و در نهایت بر آن است که عشق باعث سربلندی و افتخار است، حتی اگر عاشقان در رنج و سختی باشند. شاعر در نهایت از تلاش برای وصالش با یار سخن می‌گوید و بیان می‌کند که همیشه در حال جوشش و دگرگونی است.