شمارهٔ ۲۶۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق به یار سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که او و دوستانش در حال تجربه عشق هستند. شاعر به ناصح (رابطه‌دهنده) می‌گوید که به کار خود بپردازد و آن‌ها را به حال خود رها کند. او احساس می‌کند که عشقش روحش را معطر کرده و به او آرامش می‌دهد. شاعر از زهد و دوری از عشق دلسرد شده و خواهان جرعه‌ای از می (شراب) است تا در دلش عشق ماندگار شود. همچنین، او به زیبایی یار اشاره می‌کند و می‌گوید هر بار که چهره او را می‌بیند، به طور تازه‌ای از زیبایی‌اش شگفت‌زده می‌شود. او به زاهدان اشاره می‌کند که از عشقش انتقاد می‌کنند و بیان می‌کند که دیدن چهره یار، آن‌ها را از توبه شرمنده می‌کند. نهایتاً، او به عاشقان می‌گوید که در برابر غم‌های دنیا و دین، عشق مهم‌تر است.