شمارهٔ ۲۹۳ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و حال عاشقان نوشته شده است. شاعر می‌گوید که غم عشق به قدری عمیق است که حتی یک ساعت هم از آن خلاص نمی‌شویم. عارفان و زاهدان نمی‌توانند حال عاشقان را درک کنند، زیرا فقط عاشقان می‌دانند که عشق چه لذتی دارد. در این عشق، خون عاشق هدر می‌شود و عاشق هیچ ترسی از این ندارد، چرا که در دین عشق، قصاصی برای عشق وجود ندارد. زیبایی و جاذبه معشوق باعث می‌شود که عشق او را ویژه و خاص احساس کنیم. کسانی که به حقایق عشق واقف نیستند، مانند عوام هستند و فقط خاصان از آن آگاهند. در نهایت، تا زمانی که زیبایی و نور معشوق ظاهر نشود، دلی از قید بندگی رها نخواهد شد.