شمارهٔ ۳۱۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های خاص یک گلشن (باغ) می‌پردازد که در آن حقایق عمیق و پندی‌های ناب نهفته است. شاعر اشاره می‌کند که در میان عارفان، شیخ محمود از دیگران برتر است و چنین باغی که شقایق‌های معنوی در آن شکوفا شده‌اند، جایی دیگر یافت نمی‌شود. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که بویی از این گل‌ها نمی‌توان یافت مگر اینکه از وابستگی‌های دنيوية خود صرف‌نظر کرد. در نهایت، شاعر به نادانی مردم و عدم درک ارزش‌های این باغ اشاره می‌کند.