شمارهٔ ۴۳ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از رحمت و محبت می‌خواهد که به فتنه‌گری که سبب آزار دیگران شده، رحم کند. او اشاره می‌کند که کسی که زیبایی‌های دل‌انگیز را دیده باشد، باز هم نمی‌تواند زیبایی‌هایی مانند حسن را فراموش کند. زلف محبوب او را به عنوان دلیل ایمان خود معرفی می‌کند، علی‌رغم اینکه دیگران از کفر و عدم ایمان می‌ترسند. بار عشق او به قدری سنگین است که نه آسمان و نه زمین از عهده آن برنمی‌آیند. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر از دور هم باشد، همچنان اثر او را حس می‌کند. در پایان، او از خشونت و بی‌رحمی سخن می‌گوید و می‌خواهد که آن کس که مردم را بی‌دلیل خونریز می‌کند، یک درس عبرت بگیرد. نهایتاً، شاعر به این نکته اشاره دارد که هرکسی که روشنایی و معنی را درک کند، می‌تواند جلوه محبوب را در چهره‌های دیگر ببیند.