شمارهٔ ۴۸۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از خداوند می‌خواهد که دعایی به صبا (نسیم صبح) برساند تا به معشوقش برساند. او از بی‌وفایی و بی‌رحمی معشوقش گله‌مند است و می‌گوید که این عشق او را به شدت آشفته کرده است. در حالی که معشوق بدون او آرامش دارد، شاعر نمی‌تواند بدون او آسوده باشد. او محصول عشق و جدایی را درک می‌کند و به نوعی از سردرگمی و حیرت خود در این رابطه می‌گوید. غم و درد جدایی او را دچار عذاب کرده و به نوعی اسیر آن حسرت شده است.