شمارهٔ ۸۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و راهیابی به حقیقت و خداوند سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که هرکس از سر عشق باخبر باشد، به درگاه عاشقان راه دارد و کسی که زیبایی پروردگار را ببیند، دیگر به حقیقت دنیا توجهی نمی‌کند. عشق و فناء در خداوند، راهی به بقاء و شناخت حقیقت است. وقتی کسی از خود بگذرد و به حقیقت پیوسته شود، به مقام مشاهده و شناخت می‌رسد. عشق، ارادت قلبی است و حقیقی‌ترین ارتباطات انسانی در این عشق نهفته است. در نهایت، شاعر به استقامت در مسیر عشق و شتاب برای رسیدن به وصال دوست اشاره می‌کند.