شمارهٔ ۹۰ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به زیبایی و معشوقی می‌پردازد که تماشای او برای سایر دلبران و عاشقان جذاب است. او می‌گوید که زیبایی و حسن معشوق در دل همه وجود دارد و چشمان او همیشه در حال تماشای دوستان و نوشیدن باده است. وجود نور و ظلمت، ایمان و کفر، همه با زیبایی معشوق گره خورده‌اند. شاعر در نهایت بیان می‌کند که عشق به معشوق چه حسی در جان عاشقان ایجاد می‌کند و هر کسی که زیبایی او را ببیند به عارف تبدیل می‌شود. در پایان، او به مستی و شادی ناشی از نوشیدن از چشمه‌ی محبت معشوق اشاره می‌کند که یک قطره‌اش بی‌نهایت و فراوان است.