شمارهٔ ۹۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسی عمیق و عاشقانه است. شاعر از آزادی روح خود در عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که کسی که با غم معشوقش همدم است، دلشاد و راضی است. او به زاهد می‌گوید که چرا عاشق را از عشق ورزیدن منع می‌کند، زیرا عشق عطیه‌ای الهی است و نه چیزی که از کسب و کار به دست آید. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند باغی پر از گل در دل اوست. او اظهار می‌کند که جهان تحت تأثیر نور عشق غرق شده است و نمی‌توان به دلبری معشوق احساسی نسبت داد. در نهایت، او به تجربه عشق و دردهایش می‌پردازد و می‌پرسد که چه بر سر عشق او آمده است.