شمارهٔ ۱۴ اسیری لاهیجی
اسیری لاهیجی / ملحقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آئینه خدا بخدا مرتضی علیست
گنج بقا و نور لقا مرتضی علیست
مشکل گشا بقول سلونی ولو کشف
معجزنما بروز وغا مرتضی علیست
صاحب لوای منزلت قربت و وصال
مسندنشین ملک دنا مرتضی علیست
خورشید آسمان ولایت ولی حق
خیرالوری و نور هدی مرتضی علیست
واقف ز سر لم یزلی از ره عیان
عارف بعلم کشف و صفا مرتضی علیست
دریای در و معرفت و گوهر یقین
کوه وقار وجود و سخا مرتضی علیست
آن نشاة که ختم ولایت بود بر او
چون گویمت قبول نما مرتضی علیست
آن سر دایری که بهر دور ظاهر است
چشم بصیرتت بگشا مرتضی علیست
آن کاملی که گفت انااللوح و القلم
هم عرش و هم زمین و سما مرتضی علیست
آن کو کلام ناطق و سری است کس مدان
برتر شده ز چون و چرا مرتضی علیست
گر شاه اولیاطلبی و امام دین
بشنو اسیریا بخدا مرتضی علیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن، شعری وصفی است دربارهٔ شخصیت والای امام علی (ع) که به القاب و ویژگی‌های او اشاره می‌کند. در این شعر، امام علی به عنوان آیینهٔ خدا، گنجینهٔ بقا، مشکل‌گشا، صاحب مقام و بالاترین مرتبهٔ ولایت معرفی شده است. او خورشید آسمان حق، عالم به علم معنوی و دریای معرفت شناخته می‌شود. همچنین بر نقش او در ولایت و ختم نبوت تأکید می‌شود و از او به عنوان کلام ناطق و برتر از دیگران یاد می‌شود. در نهایت، شاعر به دنبال ولی و امام دین، امام علی (ع) را می‌شناسد و او را دلیل رهایی از مشکلات می‌داند.