شمارهٔ ۲۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به زمانی اشاره می‌کند که هنوز ظهور یار و دوستان نبود و نشانه‌ای از اسم‌ها، صفات و اعمال وجود نداشت. در خلوت غیبت، او خود را در حضور می‌بیند و در جایی که یار نیست، هیچ نَشانی از دیار نیز وجود ندارد. به عبارت دیگر، در غیاب یار، همه چیز خالی و بی‌معنی است.