شمارهٔ ۸۶ - وله عسجدی
عسجدی مروزی / اشعار باقیمانده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گر شوم بودتی بغلامی بنزد خویش
با ریش شوم تر ببر ما هر آینه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات وابستگی و دلبستگی به شخصی میپردازد. گویا شاعر از وضعیتی سخن میگوید که در آن، اگر به عنوان بنده یا غلام کسی باشد، حاضر است تا با تمام وجود و حتی با ریشی ترسناک به آن شخص خدمت کند. این نشاندهنده نوعی فداکاری و احترام عمیق است.