شمارهٔ ۱۰۳ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دردهای عشق و تنهایی خویش سخن می‌گوید. او به صید عشق که همچون صیاد است، اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق او را به دام انداخته است. در مورد نداشتن سود از تلاش‌ها و اندیشه‌ها نیز صحبت می‌کند. احساس ناامیدی و سرگشتگی او در این قفس وجودش به وضوح بیان شده است، جایی که دلش می‌خواهد محبت و درک بیشتری بیابد. همچنین، شاعر به مانند یک باغبان، تمایل دارد که از عشق و زیبایی خود محافظت کند و دوست دارد در دلش کسی باشد که محرم اسرار او باشد. کلیت شعر حسرت، درد و آرزوی وصال را به تصویر می‌کشد.